Canadese Duroc eindbeer geeft de beste vleeskwaliteit

In het onderzoek werd de homozygoot stresspositieve Belgische Piétrain gekozen als referentiebeer voor het Vlaamse vleesvarken. De referentielijn werd vergeleken met twee eindbeerlijnen: een lijn met deels Franse Piétrain (Hypor Maxter) en een Duroc lijn van Canadese afkomst (Hypor Magnus). Beide lijnen zijn homozygoot stressnegatief. Van de drie eindbeerlijnen werden vijf tot zes verschillende eindberen ingezet. In totaal werden hiervan 215 nakomelingen gevolgd van negen weken leeftijd tot aan de slacht naar zoötechnische prestaties en karkaskwaliteit. Van 120 van deze vleesvarkens werden de carré en de ham verzameld voor vleeskwaliteit.

Voederconversie, karkas- en vleeskwaliteit

De gemiddelde groeisnelheid verschilde bijna 200 gram per dag tussen de nakomelingen van de drie eindbeerlijnen. De nakomelingen van de Canadese Duroc groeiden opmerkelijk sneller in vergelijking met de Franse Piétrain die op hun beurt sneller groeiden dan de Belgische Piétrain. In lijn met de groeiresultaten was de dagelijkse voederopname ook het hoogst voor de Canadese Duroc en Franse Piétrain en het laagst voor de Belgische Piétrain. De Belgische Piétrain had de laagste, meest gunstige voederconversie.

Het karkasrendement van de vleesvarkens van de Belgische Piétrain was het hoogst, gevolgd door de Franse Piétrain en daarna de Canadese Duroc. Ook voor het mager vleespercentage scoorden de nakomelingen van de Belgische Piétrain het best, wederom gevolgd door de Franse Piétrain en Canadese Duroc. De gemiddelde pH van de carré was voor de Franse Piétrain (6.6) en Canadese Duroc (6.7) hoger in vergelijking met de Belgische Piétrain (6.5). Er werd eveneens een verschil opgemerkt in het dripverlies tussen de vleesvarkens. De nakomelingen van de Belgische Piétrain hadden een hoger dripverlies in de carré (7,7 procent) ten opzichte van de Franse Piétrain (7,0 procent), en de nakomelingen van de Canadese Duroc (4,9 procent) hadden duidelijk het laagste dripverlies.

Smaak en economische doorrekening

De nakomelingen van de Canadese Duroc hadden het hoogste intramusculair vetgehalte (3,0 procent) gevolgd door de Franse Piétrain (2,5 procent) en de Belgische Piétrain (2,0 procent). Het vlees werd door de experten als aanzienlijk sappiger en smakelijker bevonden bij de Canadese Duroc en Franse Piétrain in vergelijking met de Belgische Piétrain. Er was ook een trend voor een hogere taaiheid bij Belgische Piétrain vergeleken met de twee andere lijnen.

Op basis van de resultaten in deze proef was volgens de onderzoekers de Belgische Piétrain als eindbeer het voordeligst in te zetten in een markt waarin de uitbetaling voornamelijk afhangt van de karkaskwaliteit. Het grote verschil in saldo per varkensplaats tussen de Belgische Piétrain en de andere lijnen is voornamelijk te verklaren door het verschil in opbrengst wegens de betere uitbetaling voor een hoger mager vleespercentage in het slachthuis. De snellere groei van de Franse Piétrain en Canadese Duroc kan het lagere saldo/varkensplaats/ronde niet compenseren op jaarbasis.