Sterke Erven Logo
Column

Karin Bergmans-Elshof: Data

Column03 min
Soms valt je gewoon iets op. Vraag je je iets af. Waarom heeft niemand het over een datatax? Een belasting op het gebruik van data. We sturen met het grootste gemak de meest onzinnige filmpjes rond binnen al onze appgroepjes. Ook ik stuur zomaar 25 tot 30 MB per kiekje met mijn steeds betere telefooncamera naar wie ik maar wil. Veel dataverkeer is heus zakelijk of anderszins nuttig, maar er is nagenoeg geen besef van wat de ‘verborgen kosten’ zijn.

Hele volksstammen gillen wél om een vleestax. Want vlees zou een enórme impact hebben op het klimaat, en dat wáterverbruik, schandálig in deze tijden van droogte! Met zo’n tax komt het initiatief bij de consument te liggen zodat niet gestuurd hoeft te worden via wet- en of regelgeving. Maar ook als je geen vlees eet, regent het evengoed wel op de, voor akkerbouw incourante, graslanden. En wat is de impact van vervangers? Als je alleen wat uit je menu weglaat ben je af hoor.

Ook ‘True pricing’ van voedsel is zo’n modegril. Ook hier betaalt de vervuiler. Het landbouw- en voedselsysteem leidt immers tot steeds hogere verborgen maatschappelijke kosten. Denk aan milieu- en klimaatschade, aan schade aan de gezondheid van mens en dier. Een soort ‘CO2 & giftax’ dus.

Maar geldt dit dan alleen voor landbouw(producten)? Alles wat we doen heeft toch impact? ‘Spullen’ staat met stip op één. Al die spullen die we aanschaffen en vervolgens nooit repareren of opmaken maar snel weer wegknikkeren. Spullen zijn zichtbaar, data niet. De grote rekencentra overigens weer wél. Dozen verrijzen nu her en der op ‘s werelds beste landbouwgrond. Gesubsidieerde groene stroom vreters. Uitvreters. En amper ophef. Welkom jongens!

„Dozen verrijzen nu her en der op ‘s werelds beste landbouwgrond."

Geen NGO die zich hier over opwindt. Onstilbare datahonger is kennelijk niet erg. Is dit geen verdienmodel of is men bang voor Zuidas-advocaten van tech-reuzen? De agrarische sector is een veel makkelijker doelwit. Een kleine groep met doorgaans ongeorganiseerde zelfstandigen. Verdeeld tot op het bot.

NGO’s hebben zo hun eigen werkwijze. Dat mag, maar wel goed om bewust van te zijn. Zij bepalen een doel en bewandelen vervolgens het platgetreden pad van vereenvoudiging en slachtofferschap. Projecteren vervolgens hun eigen visie en scheiden zich daarmee af van de realiteit. Zichzelf opheffen na behaald succes zie je overigens zelden. Data past kennelijk niet in dat frame.

Datagebruik is de nieuwe heilige koe, niemand wil minderen. En dan moeten volledig zelfrijdende auto’s nog gemeengoed worden. Datatax? Ik ben voor! Vóór bewustwording.

Beeld: Karin Bergmans-Elshof

Tags
AkkerbouwRegelgevingFlevoland