Jaarlijks 1,5 ton grasopbrengst minder door verminderd stikstofgebruik

Dat meldt Wageningen Universiteit in een factsheet over ruwvoer en bodem, die gebaseerd is op onderzoek over de jaren 2016 tot en met 2019. Daarin werkte Wageningen Universiteit samen met het ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (LNV) en een consortium van verschillende partijen uit de zaadveredelingsindustrie en de agrarische productieketen.

De verklaring voor de overige 2,0 ton droge stof verschil tussen de maximale potentiële opbrengst en de werkelijke opbrengst is moeilijker te achterhalen dan de 1,5 ton gederfde opbrengst door de lagere stikstofbemesting, aldus de onderzoekers. „De oorzaken kunnen zeer divers zijn, zoals onnauwkeurigheden in tijdstip of methode van bemesting, tekorten aan andere meststoffen dan stikstof, achteruitgang van de botanische samenstelling, bodemverdichting, of overmatige beweidingsverliezen.”

Meer maaien voor meer opbrengst

Dat boeren het presteren ondanks het aangescherpte mestbeleid een stabiele opbrengst van een hectare grasland te halen, heeft volgens het onderzoek te maken met veranderd management. Zo is grasland in de loop van de tijd steeds meer gemaaid en minder beweid. Met uitsluitend maaien alleen zou de maximale opbrengst per hectare gras met 19,0 ton zelfs nog hoger zijn dan de berekende maximale 15,7 ton droge stof die nu in het rapport staat. Voor dat laatste getal is uitgegaan van twee maaisnedes en vier weidesnedes.

Omdat het meeste grasland in Nederland bij droogte niet wordt beregend, is de 15,7 ton droge stof een vrij hoge inschatting, stelt het onderzoek. Zonder beregenen is de maximaal haalbare opbrengst gemiddeld 14,3 ton droge stof.

Of de maximaal haalbare opbrengst het streven voor de Nederlandse boer moet zijn, durft het onderzoek niet te stellen. „Het is niet zo dat de opbrengst koste wat kost verhoogd moet worden; er kunnen goede bedrijfskundige of milieukundige redenen zijn om dat juist niet te doen.”