Witlofrooier naar eigen wens en ontwerp

Witlofrooien is specialistenwerk, vindt Van Unen. „Pennen moeten 14 centimeter zijn, met daarop een krop van 5 centimeter.” Zo vragen de witloftrekkers dat. En dat geeft voor Van Unen gelijk de uitdaging van de witlofteelt aan. „Wij werken aan het uitgangsmateriaal van een volgende teelt. Dat moet goed zijn.” Grondbewerking, zaaibedbereiding, zaaien, schoffelen, maar ook het rooien vragen daarom kennis en vakmanschap.

Al in 1983 begon hij met het rooien van winterwortelen en witlof. Dat waren toen relatief nieuwe gewassen en de loonwerker, die net het bedrijf van zijn vader had overgenomen, zag er brood in. In de loop van de jaren tachtig klaarden drie Amac ZM2 zelfrijders de klus. „We begonnen met 15 hectare witlof en konden met de groei van de teelt mee uitbreiden.”

Omgebouwde bieten- en aardappelrooiers

Begin jaren negentig deed een 3 meter brede Amac ZM4 zelfrijder zijn intrede. In 2000 volgde een omgebouwde WKM-bietenrooier, in 2006 een Riecam. De speciaal omgebouwde bietenrooiers deden het werk niet alleen. Van Unen had inmiddels nog een paar aardappelrooiers lopen die hij na het seizoen om kon bouwen naar witlofrooier. Inmiddels rooit hij met de machines - de ‘vaste’ Riecam en de ombouw-aardappelrooiers - jaarlijks honderden hectares.

De loonwerker uit de Noordoostpolder zit echter niet stil. „Het werk kan altijd beter. Verbouwde of omgebouwde machines blijven altijd iets van een compromis houden.” Met name de reiniging moest beter, vond de ondernemer. Daarnaast speelden het gewicht van de aardappelrooiers en het onderhoud een grote rol. „Voor witlofrooien was het allemaal te zwaar en te complex.” Aangezien ook de seizoenen in elkaar begonnen over te lopen, nam het plan om zelf een rooier te bouwen steeds vastere vormen aan.

Lees de volledige reportage in de Agraaf, Stal&Akker, Vee&Gewas en Veldpost van zaterdag 31 juli