Kies ik voor tetra’s en of diploïde grassen?

Telkens is de conclusie dat tetra’s een positief effect hebben op de drogestofopname en de totale melk- en vleesproductie per koe. De meeste graslandmengsels bevatten daarom tegenwoordig standaard een vast aandeel tetragras. Toch zijn sommige melkveehouders nog altijd enigszins terughoudend, omdat met name de persistentie van de tetra’s jarenlang duidelijk minder was dan bij de diploïde grasrassen. Maar er blijken de afgelopen jaren amper verschillen in persistentie, zo blijkt uit de Rassenlijst.

Tetraploïde rassen wortelen sneller en dieper. Daarom hebben ze langer toegang tot water en blijft het plantje langer rechtop staan en beter op smaak. Tetra’s hebben echter ook het kenmerk dat ze minder spruiten vormen dan diploïde rassen. Daarom overleven er na een lange periode van droogte uiteindelijk meer diploïde plantjes, gewoonweg omdat er daar meer van staan per vierkante meter. Dat is een belangrijke reden waarom het verstandig is een mix van tetraploïde en diploïde grassen in een mengsel te hebben. Dan worden de bewortelingskracht en smakelijkheid van de tetraploïde grassen het beste benut.

Wordt er gekeken naar ingekuilde voederwaarde, dan scoort tetraploïd Engels raaigras weer meer punten dan diploïde. Een verklaring voor de hogere voederwaarde en een hogere opname van tetraploïden ten opzichte van diploïden is dat tetraploïden minder onverteerbare vezels hebben. Hierdoor is de hoeveelheid verteerbare energie hoger. Melkkoeien kunnen daardoor meer voer opnemen. De opnameverschillen tussen tetraploïde en diploïde rassen in vers gras wordt nog groter als er kroonroest optreedt. Tetraploïden hebben een betere weerstand tegen deze schimmelziekte dan diploïden. Met name in het najaar is de opname en de melkgift bij tetraploïde grassen dus wezenlijk hoger dan op diploïde weides.