16

Land van mogelijkheden en moeilijkheden

1625 maart 2015, 15:0005 min

Met het gezin van zijn broer en hem zochten ze 20 jaar geleden het avontuur en de vrijheid in Canada op. Ze kochten een melkveebedrijf. Na drie jaar besloten de broers ieder hun eigen weg te gaan. Achteraf hun belangrijkste en verstandigste beslissing, zegt Jozef Schotman. „Ik wilde weer varkens houden.”

Jozef en Wilma Schotman zijn eigenaar van het vermeerderingsbedrijf in Alvinston (Ontario) met 2.000 zeugen en 120 hectare akkerbouw. In 1996 vertrokken ze vanuit het Gelderse Loenen naar Ontario. Het huidige zeugenbedrijf hebben ze in 2012 gekocht.

Het zeugenbedrijf met links de zeugen, rechtsachter de gespeende biggen en rechtsvoor de gelten. Ze hebben Topigs-20 zeugen met een Talent eindbeer. De geltenaanfok doen ze volledig in eigen beheer. Het zeugenbedrijf test vrij van PRRS, APP en Mycoplasma. De biggen vaccineren zet met Circo en de zeugen met griep en Coli.

Ze hebben nu drie fulltime personeelsleden in dienst. Twee vrouwelijke werknemers verzorgen al het werk in de kraamafdelingen. Een derde mannelijke medewerker reinigt de stallen en houdt zich bezig met onderhoudswerkzaamheden. Zoon Patrick maakt al het voer op het bedrijf en is verantwoordelijk voor de opfokgelten en gespeende biggen. Jozef zelf insemineert en vaccineert de zeugen en voert het transport van de biggen en slachtzeugen uit.

Vorig jaar speende ze gemiddeld 28,1 biggen per zeug. Op hun vorige varkensbedrijf doorbraken ze al eens de 30 biggen. Dit streven is volgens Schotman door het werken met personeel nu nog te hoog gegrepen. „De ambitie om 30 biggen per zeug te spenen moet ik voorlopig laten varen.”

In de kraamhokken heeft de familie balansvloeren om het doodliggen tegen te gaan. Dit resulteert in een lage uitvalspercentage van 5,9 procent tot spenen. Het aantal levend geboren biggen bedraagt 12,3, met gemiddeld 0,9 doodgeboren biggen per worp.

Na 19 dagen spenen ze de jonge biggen. Ze voeren 60 procent van de biggen direct naar het spenen af. De overige 40 procent van de biggen gaan op een gewicht van 25 kilogram naar hun buren die ze afmesten.

De familie heeft drie trucks waarmee ze zelf de varkens vervoeren. Met een grote truck vervoeren ze de biggen van 25 kilogram. Met een andere trailer achter de truck vervoeren ze de slachtzeugen en speenbiggen. Tot slot gebruiken ze een oude schoolbus voor de afvoer van hun gespeende biggen.

Hoewel de familie Schotman nog geen driekwartier rijden van de Amerikaanse grens boert, wisten zij tot nu toe het PED-virus buiten de deur te houden. Jozef wijdt het mede aan de strenge hygiëneregels op hun bedrijf. Op hun erf komt nooit een vreemde vrachtwagen, er worden geen nieuwe dieren aangevoerd en het bedrijf koopt niets aan. „Het enige wat we kopen zijn de potjes sperma.”

De speenbiggen die ze zelf opleggen, blijven tot een gewicht van 25 op het bedrijf. De dieren gaan naar de buren die de biggen als vleesvarken opleggen. Het zijn de enige twee varkenshouders die volgens Schotman in zijn buurt zitten. „De volgende varkenshouder zit 10 kilometer verderop.”

Het varkensbedrijf van de familie is vrij van PRRS. Ontario heeft een diergezondheidsprogramma lopen, waar varkenshouders van elkaar kunnen controleren of zij wel of niet vrij zijn van PRRS. „Als je PRRS hebt, moet je dit direct melden op internet.” De autoriteiten controleren de varkensbedrijven eenmaal per jaar door van een aantal dieren bloed te tappen.

Groepshuisvesting bij de zeugen is in Canada nog niet verplicht. Dit wil niet zeggen dat er volgens Schotman geen last is van groeiende regeldruk. „We hebben het voordeel dat Canada 10 á 15 jaar achterloopt op de Nederlandse regelgeving.” Het is nu al zeker dat groepshuisvesting bij de dragende zeugen vanaf 2025 in Canada verplicht is.

Midden op het erf staat hun voerfabriek. Ze maken al het voer zelf in hun voerfabriek. Zoon Patrick is hiervoor verantwoordelijk. Op weekbasis gaat het om 60 tot 65 ton voer. Het zeugenrantsoen bestaat voor ongeveer 70 procent uit mais, 25 procent soja en de rest uit premixen.

Op jaarbasis verbruiken ze 2.400 ton korrelmaïs. Ze hebben een opslagcapaciteit voor 1.600 ton ccm. Maïs blijft altijd het hoofdbestanddeel van hun voer, al kan het percentage schommelen als andere grondstoffen goedkoper zijn dan maïs.

Ze verbouwen op hun grond korrelmaïs voor de voerproductie. Afgelopen jaar heeft is er 80 hectare bij gekocht door de familie Schotman. Ze hebben nu 120 hectare in eigendom en pachten nog eens 20 hectare grond. De komende jaren willen ze hun grondareaal verder uitbreiden tot minimaal 160 hectare. Schotman is dan in staat om zelf al de maïs te verbouwen.

De reden dat ze dit bedrijf 2012 kochten, had alles te maken met hun 20-jarige zoon Patrick die kenbaar maakte de bedrijfsopvolger te willen zijn. Omdat de uitbreidingsmogelijkheden op de bestaande locatie beperkt waren, besloten ze op zoek te gaan naar een nieuw varkensbedrijf. Ze keken 1 tot 1,5 jaar rond voordat ze dit bedrijf van een andere Nederlander kochten.

Naast Jozef, Patrick en de drie fulltime medewerkers die ze in dienst hebben, verzorgt Wilma de bedrijfsadministratie. Jozef (52) en Wilma (50) hebben drie kinderen: Kim (22), Patrick (20) en Wesley (17). Hun jongste zoon Wesley heeft het syndroom van Down.

Lees hun hele verhaal in het vakblad Pig Business van maart.

Tekst: Ruben van Boekel

Beeld: Familie Schotman

Tags

Varkens Ondernemerschap Buitenland

Lees meer in het vakblad

In Vakblad Pig Business lees je wat speelt in jouw sector, met kennis, verhalen en duiding voor de praktijk.

Meer over het vakblad