'Regels ganzenjacht onwerkbaar'

1816 maart 2013, 08:0004 min

Twee wildbeheerders vertellen met het geweer in de aanslag. Ze zijn op ganzenjacht in de IJsseldelta bij Kampen. Een impressie van een vroege ochtend in het riet.

Meeuwen, vele eenden, een aalscholver, een kraai, een paar grote witte zwanen, een zilverreiger en twee wulpen vliegen voorbij. En passant schiet Harm van Bruggen (foto) een bizamrat uit de dode IJsseltak achter zijn net opgebouwd hutje in de vorm van een rietkraag.

Wim van Werven heeft een grauwe gans geschoten. De tweede is hij aan het halen. De jagers zijn niet te spreken over het G7-akkoord. „De winterschade wordt namelijk genegeerd”, zegt Van Werven. Het verkleinen van de populaties zou volgens de gedragsregels van de jagers juist in de winter moeten plaatsvinden.

Van Bruggen lost een schot. Het patroon vliegt weg. De gans valt twee seconden later naar beneden.

Cockerspaniël Noa komt met de geschoten gans uit het water.

In zijn camouflagepak laadt hij het geweer opnieuw met drie patronen.

Noa heeft weer geluk. Er zijn ochtenden bij dat hij maar een of twee keer in actie kan komen.

Terwijl de ene gans gebracht wordt, vliegen twee Nijlganzen over; „Heel agressieve vogels”, fluistert Van Werven. Ze vliegen te hoog voor de wildbeheerder.

De natte Cockerspaniël is alert. „Ik noem mezelf wildbeheerder.” Harm van Bruggen wil geen jager meer zijn. „Die term is beladen, stuit bij Jan en Alleman tegen de borst. Waarom, terwijl we eigenlijk alleen goed werk doen, wij zijn geen boemannen die populaties uitroeien. Natuurlijk niet! Wij genieten van de natuur en de wildstand.”

Boven de wintertarwe komt één van de ganzen naar beneden. Het verkleinen van de ganzenpopulaties zou volgens de gedragsregels van de jagers juist in de winter moeten plaatsvinden, anders dan in het G7-akkoord wordt beschreven. ‘Zou het een getrouwd koppel zijn?’ Van Bruggen weet dat ganzen trouw zijn aan elkaar en tot 30 jaar oud kunnen worden.

Nog even zit Van Werven in het riet, maar de ganzen laten zich niet meer zien. Velen zitten in de uiterwaarden, maar daar mogen de jagers niet komen (Natura 2000-gebied).

De jagers zoeken elkaar weer op aan het einde van de koude ochtend. Er is volgens Van Werven weer een nieuwe ontheffing voor schadebestrijding in de uiterwaarden in de maak; ‘een bureaucratisch gedrocht’ volgens hem. „’Als je een steltlopertje signaleert op minder dan 500 meter, mag je geen gans schieten.’ Onwerkbaar voor een jager. Het risico dat je met dergelijke regels een overtreding begaat is levensgroot. Dan blijven wij dus liever thuis.” Van Bruggen: „Als wij een foutje maken, zijn we onze vergunning twéé jaar kwijt. Een jager neemt daarom geen enkel risico. Hij kijkt wel link uit”, zeggen de mannen uiterst serieus. Maar ze zitten er toch maar mooi elke dag, en zeker niet alleen voor hun chagrijn.

Het tableau. Na 5 uren op de knieën in het riet, telt het tableau zeven ganzen.

Even praten de wildbeheerders over de administratie die tegenwoordig komt kijken bij hun vrijwilligerswerk. Dan vliegen plots weer een paar ganzen over. De twee vliegen richting de IJssel, maar komen ook weer terug. „Bukken”, luidt het gefluisterde commando. Maar de ganzen nemen een andere dan de door hen aanvankelijk geplande route. Buiten bereik van de 28 grams staalhagel patronen. Het is hun redding. De geschoten grauwe ganzen worden bijelkaar geknoopt om mee te kunnen nemen.

Aan elke ochtend komt een einde. Hoe wil je 300.000 ganzen uitschakelen als twee vrijwilligers er in 5 uren slechts zeven schieten? Het akkoord is onwerkbaar vinden de wildbeheerders.

Ganzenvlees is lekker en duurzaam volgens de jagers. „Een gans komt niet uit een volgepakte stal, heeft een prachtig leven gehad bovendien, zonder enige vorm van antibiotica, om maar wat te noemen.”

De maag van een gans. Een enorme spier die anders dan andere magen het voedsel fijn wrijft.

Ruth van Schriek

Na van alles gedaan en gezien te hebben, teruggekeerd naar de Achterhoek. En bijna terug naar de boerderij waar ze opgroeide. Na jaren als eindredacteur voor de kranten en magazines van Agrio gewerkt te hebben, trok ze zelf de laarzen aan. Met camera, pen en papier op weg naar boeren, om met veel belangstelling hun altijd interessante verhaal te horen. En dit bij thuiskomst op te schrijven.

Beeld: Ruth van Schriek

'Regels ganzenjacht onwerkbaar'

Ruth van Schriek

Tags

Bekijk ook