Kosten versus opbrengsten

Het cichoreiland zijn we nu alvast aan het klaarleggen, zodat we straks door het korstje kunnen zaaien. Bij dit fijne zaadje is het altijd weer een kunst om dit boven te krijgen.
Als je dan op je trekker zit, vraag je je toch af wat het komende jaar weer brengen zal. Met aardappelprijzen van net iets boven het nulpunt of soms ook zelfs eronder, ziet de start er nog niet zo florissant uit. Contracten zijn allemaal naar beneden bijgesteld, terwijl de rest van de kosten gewoon door blijven stijgen.
Alle wereldleiders liggen met elkaar overhoop. En ze zijn allemaal als een stel kleuters aan het kijken wie het verste plassen kan. Alle fossiele brandstoffen zijn behoorlijk gestegen, en als landbouw zijn we ook best afhankelijk van diesel.
De gesloten Straat van Hormuz, ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, gooit ook behoorlijk veel roet in het eten van ons als boeren. Ook daardoor zitten de kunstmestprijzen weer behoorlijk in de lift, al hebben we dit al eens veel gekker meegemaakt. Dit komt bovenop de importheffingen van Trump, die ons als sector toch al behoorlijk raakten. De euro-dollarverhouding is in ieder geval ook al niet in ons voordeel.

De gehele groenhouding van de Europese Unie en de Nederlandse politiek, maakt zaken alleen maar duurder. Er wordt een heel subsidietraject ingericht om ons van overheidswege een bepaalde kant op te duwen. Grote coöperaties en bedrijven gaan hier gewoon gezellig in mee. Je moet je als boer altijd afvragen of dit iets kan brengen voor jouw bedrijf of dat het meer in het belang is van de leveranciers en afnemers.
De kaarten worden opnieuw geschud, en het is zaak dat je zelf aan de goede kant van de streep blijft. Bij een verlies aan de niet-boerenkant lijken afspraken niet zo in steen gebeiteld te zijn als wat ze eerst wel leken.
Het boerenbelang wordt dikwijls aan de kant geschoven, voor het belang van directies en werknemers. Ik kan hier wel man en paard gaan noemen, maar dan krijg ik weer zoveel bagger over me heen, dat ik besluit dit niet te doen. Eén ding weet ik wel: dat we de boeren nodig blijven houden die deze grondstoffen moeten blijven produceren, anders is er in de rest van de keten niets meer te verdienen.
We gaan nu weer volop zaaien en poten de komende tijd. En ‘een zaaier blijft een raaier’. Het loopt altijd anders dan gedacht. De structuur is goed en percelen zijn over het algemeen goed de winter doorgekomen. In de akkerbouw begint men ieder jaar weer met een schone lei. Alleen is het wel te hopen dat de productprijzen bij oogst 2026 van een ander niveau zullen zijn.