Gewasbescherming of landbouwgif?

De insteek van Tweebeeke geeft meteen een teneur aan die heerst in het middelendebat. Erkens, en met hem de akkerbouwsector, weet goed dat er een opgave ligt. Hij weigert echter consequent mee te gaan in de polariserende teneur. „Ik spreek van gewasbeschermingsmiddelen.”
Een uitspraak die overigens ook in de politieke debatten uit zijn mond valt op te tekenen. Ik heb niet de indruk dat hij zijn oren laat hangen naar de druk vanuit de landbouw, hoewel dat vast en zeker het verwijt zal zijn uit de groene hoek. Mijn indruk is dat hij mee wil denken en aanvoelt dat de discussie over gewasbeschermingsmiddelen over veel meer gaat dan mogelijke negatieve effecten van enkele teogelaten actieve stoffen. Hij lijkt in te zien dat de maatschappelijke opgave misschien wel veel groter is.
Gewasbeschermingsmiddelen zijn bovendien ook onze voedselbeschermingsmiddelen. Willen we onze voedselzekerheid beschermen, dan moeten er voldoende stukken in de gereedschapskist zitten. Haal je er één uit, dan is het (vanwege die voedselzekerheid) onverantwoord om geen volwaardig alternatief terug te stoppen.
Over ‘giftig’ gesproken. Daar lijkt ook Erkens zich van bewust: „Omdat we 1.250 middelen op de Nederlandse markt goedgekeurd hebben. Een groot deel van die middelen is ook niet giftig”, legt hij Tweebeeke uit.

Het convenant ‘Gewasbeschermingsmiddelen’ moet een aanzet geven om de meest schadelijke middelen minder te gaan gebruiken, zo benadrukt hij. Hiermee lijkt hij weg te blijven van een kortzichtige keuze voor een verbod. Dat klinkt op de korte termijn krachtig, maar is uiteindelijk niet een oplossing. Hij weigert in ieder geval in zijn woordkeuze om de middelen weg te zetten als gif. „Ik vergelijk het met een medicijnenkastje. Net als voor onze eigen gezondheid, moet je planten ook gezond houden, anders heb je geen teelt. Dan worden planten ziek, en heb je een mislukte oogst.”
Uiteindelijk noemen we aspirine, diclofenac of DEET ook niet gif. Ook die hebben een, misschien nog wel grotere, impact op het milieu en het water dan de paar actieve stoffen die uit de landbouw wegvloeien. En ja, iedere stof die wegspoelt is te veel. Bovendien is emissie een synoniem voor verlies. Dat wil een individuele akkerbouwer niet. In dezelfde vergelijking met medicatiegebruik weet Erkens ook te vertellen dat als je te veel gebruikt, of middelen met elkaar mixt, of te sterke medicijnen gebruikt, dit neveneffecten kan hebben. Hiermee benadrukt hij dat er nog steeds te veel middelen negatieve effecten hebben op met name het milieu.
Laten we met elkaar vooral zorgen dat we wegblijven van polarisatie. We werken aan een oplossing. In deze nuance gaat in ieder geval Erkens met de sector aan de slag.