28 pagina’s stikstof: meer vragen dan antwoorden

Ik zit met mijn laptop op schoot, mijn hoofd zit vol. Vol met de nieuwe stikstofplannen, Kamerbrief en de voorbereidingen voor de laatste Provinciale Statenvergadering voor het zomerreces.

Mijn inbreng heb ik klaar, een mooie opsomming wat we met elkaar bereikt hebben en waar we graag nog extra aandacht en geld voor willen hebben.

In mijn inbreng vraag ik mijn collega Statenleden om begrip te hebben voor de agrarische sector waar de emoties erg diep zitten. En dat de Statencollega’s daar niet voor weg kunnen lopen. Begrip zou erg welkom zijn. Met een zwaar gevoel ga ik naar huis, het raakt mij diep al deze plannen.

Ik heb de Kamerbrief doorgenomen en word er nog niet vrolijk van. 28 pagina’s vol met beperkende maatregelen. En dan zit ik te denken, waarom raakt mij dit zo. Ik ben onrustig en het voelt alsof ik een kater heb. Maar dan niet van de alcohol maar van het verstikkende en onberekenbare wat op de sector af gaat komen. In 2019 toen de protesten begonnen had ik al een strijdlust, dat is alleen maar meer geworden, maar het geeft nu een ander gevoel. De toon is dreigender ofzo. Zo voelt het voor mij.

Het is al enige tijd bekend dat uit wetenschappelijk onderzoek van de Universiteit van Amsterdam (UvA) blijkt dat de meeste ammoniak neerslaat binnen 100 meter van de stal. Na 500 meter is er geen neerslag meer en deze is ook niet te herleiden naar de bron. Wat gaan we dan doen met een zonering om de natuur van 1 kilometer of 500 meter. Dat is niet proportioneel en zeker niet uit te leggen. En in deze zonering moet de boer nog eens 20 procent extra reduceren op de emissie. Wat gaat de burger hiervan vinden dat er 9 miljard euro wordt uitgetrokken om extra bufferzone/zonering aan te leggen om sommige natuurgebieden. Terwijl de Natura 2000 al de zonering was voor de stikstofgevoelige natuur. Deze opgave gaat elke burger in Nederland 500 euro extra kosten. En nu komt de climax, het geeft geen garantie op verbetering van de natuur en het geeft ook geen zekerheid dat de vergunningverlening loskomt.

Daarnaast de GVE-norm van 2,6 per hectare. De melkveehouderij heeft al fosfaatrechten, als deze verkocht worden aan derden wordt hier al op afgeroomd. Dus de sector kan qua rechten en dus dieraantallen niet meer groeien. En tot mijn verbazing wordt er nog een schep bovenop gedaan. Want wat zijn de gevolgen van de koppeling ammoniak 0,164 kg en 92 kg CO₂ per fosfaatrecht. Als je de GVE-norm haalt maar te veel ammoniak en CO₂ produceert op je bedrijf krijg je nog een extra korting en moeten er nog meer koeien weg.

Vervolgens heeft de Kamerbrief het over extensiveren. Voor de minister is dat snijden in je productie, lees minder koeien. Voor de sector is extensiveren meer land onder je bedrijf. Je hebt immers de productie/inkomsten nodig om je vaste lasten te betalen en alle andere rekeningen.

De trekkers rijden Den Haag binnen en laten horen en zien dat de sector het er niet mee eens is. Tijdens het Tweede Kamerdebat zit de tribune vol met mensen.

Ik doe een dringende oproep aan de minister, ga de plannen doorrekenen en ga onder ogen zien wat al het effect is van deze maatregelen. De mensen moeten nu al bewuste keuzes maken met de boodschappen. Kunnen niet alles kopen of betalen. De kosten van het voedsel zijn hoog. U overziet het gevolg en de kaalslag op het platteland niet. En vergeet niet dat de boer voedsel produceert, de natuur onderhoudt en de boer de meeste weidevogels heeft. Gaat Nederland dit allemaal op het spel zetten?

Ingrid de Sain is melkveehouder in Schellinkhout,

tevens fractievoorzitter BBB Noord-Holland,

Schrijft op persoonlijke titel.