Menu
Sterke Erven Logo
21

Varkens houden in Costa Ricaanse jungle

2106 min
Bijna twintig jaar geleden kozen ze hun idyllische plekje in het regenwoud uit, om hun varkensbedrijf op te starten. De voormalige dierenarts Peter Geesink en zijn vrouw Simone de Boer begonnen vanuit het niets een kernfokbedrijf. Na moeilijke beginjaren hebben ze nu in twaalf omringende landen klanten die hun fokmateriaal afnemen.
Peter Geesink (60) en Simone de Boer (62) hebben een Topigs-kernfokbedrijf met 200 zeugen bij het dorpje Las Juntas de Abangares in het noordwesten van Costa Rica. Ze produceren moederdieren voor de Topigs-40 zeug. Daarnaast leveren ze sperma en dekberen uit van de Tempo-, Toppie-, Traxx-eindbeer.
Ze hebben een joint venture met Topigs Norsvin, zoals de naam van de internationale tak van de Nederlandse fokkerij-organisatie sinds kort luidt. Topigs heeft een meerderheidsbelang en is voor 55 procent eigenaar. Peter en Simone zijn met hun bedrijf Deporgen voor de overige 45 procent eigenaar.
Met hun overgrootouderdieren leveren ze grootouderdieren uit. De helft van de dieren zetten ze af aan subfokkers en de ander helft aan grote zeugenhouders. Ze hebben vier zuivere lijnen: A-, B-, E- en P-lijn. De nakomelingen van de A- en B-lijn zijn de ouders van de Topigs-40 geltjes.
Naast moederdieren produceren ze Tempo-, Toppie- en Traxx-eindberen. De Traxx-eindbeer is een nieuwe kruising tussen de Talent- en Toppie-eindbeer. Aan varkenshouders verkopen ze zowel sperma als dekberen.
Naast Costa Rica leveren ze hun genetica aan twaalf landen in Midden- en Zuid-Amerika. Om de logistieke problemen te omzeilen, hebben ze een satellietbedrijf in Colombia opgezet en werken ze met subfokkers in Zuid-Amerika. Het satellietbedrijf is eigendom van een Colombiaanse varkenshouder, maar de overgrootouderdieren zijn eigendom van de Nederlandse immigranten.
Het satellietbedrijf met 680 zeugen is nu bezig met een uitbreiding naar 1.000 zeugen. Naast het satellietbedrijf hebben ze nog drie subfokbedrijven in Zuid-Amerika (Colombia, Ecuador en Venezuela) en één in Centraal-Amerika (Guatemala). De aangesloten subfokkers zijn zelfstandige ondernemers, maar leveren de dieren volgens de richtlijnen van de Nederlanders uit en betalen hiervoor een vaste vergoeding.
Voor verdere uitbreiding zijn ze nu bezig met het opstarten van een subfokbedrijf in El Salvador en Panama. Naast de eerder genoemde landen verkopen ze ook nog fokmateriaal in Belize, Dominicaanse Republiek, Honduras en Nicaragua. Een enkele keer worden er ook nog dieren verkocht in Suriname.
Ze beleveren een gebied dat van noord tot zuid een reikwijdte heeft van 3.200 kilometer. De zeugenpopulatie wordt in deze regio geschat op een half miljoen dieren. In totaal vullen de voormalige dierenarts en zijn vrouw met hun fokmateriaal 80.000 zeugenplaatsen in, verdeeld over 12 landen.
Peter en Simone worden bijgestaan door 20 vaste mensen die ze in dienst hebben. Simone selecteert zelf de dieren voor de fokkerij. Daarnaast is Peter verantwoordelijk voor het management, marketing, verkoop en uitbouwen van het netwerk. Om zichzelf te ontlasten is er sinds kort een medewerkster opgeleid die verantwoordelijk is voor de technische kwaliteit op het Colombiaanse satellietbedrijf en buitenlandse subfokkerijen.
Zijn vrouw Simone de Boer is hoofdverantwoordelijk voor het productiegedeelte. Zo insemineert ze altijd de zeugen met diepvriessperma. Volgens Peter nauwgezet en belangrijk werk waar de juiste ontdooitemperatuur en het exacte berigheidsmoment extra van belang is. „Dit is de ruggengraat van ons bedrijf.”
Afgelopen jaar speende ze op hun bedrijf gemiddeld 24 biggen per zeug. Voor hun kernfokbedrijf is dit een onbelangrijk kengetal. Bovendien hebben ze veel te maken met diepvriessperma wat uit Canada, Spanje of Nederland wordt geïmporteerd. „We gebruiken veel diepvriessperma en dit drukt het afbigpercentage.” Het afbigpercentage ligt op hun bedrijf tussen de 75 en 80 procent.
De berenmoeders worden niet geselecteerd op vruchtbaarheid, maar op kenmerken als vleespercentage, rugspek, groei en voederconversie. Peter hecht meer waarde aan de technische resultaten van zijn klanten. Sommige van hen draaien zelfs voor Nederlandse begrippen topresultaten. Zo speent naar eigen zeggen een Colombiaanse klant al 30 gespeende biggen per zeug op jaarbasis.
Omdat hij helemaal bovenaan de piramide van de varkensfokkerij zit, moeten de verschillende lijnen op zijn bedrijf aan de strengste criteria voldoen. Zeker aan het beenwerk bij de zuivere lijnen wordt veel waarde gehecht. Van de zuivere A-lijn worden ongeveer 30 procent van de dieren op zijn bedrijf afgekeurd. Bij de subfokker is dit gemiddeld 20 procent. Ongeveer 40 procent van de beren wordt afgekeurd.
De keuze voor de Topigs-40 gelten is gebaseerd op de extreme omstandigheden waarin de dieren moeten presteren. In Costa Rica is het jaarrond tussen de 25 en 30 graden Celsius, maar hun dieren worden ook gehouden in Venezuela waar de temperatuur kan oplopen tot 45 graden Celsius of in de hooggebergtes van Colombia waar het veel koeler is.
Het kernfokbedrijf heeft een SPF-gezondheidsstatus en is vrij van APP, Haemophilus parasuis, Mycoplasma, PRRS en de Ziekte van Aujeszky. Hun overgrootouderdieren vaccineren ze tegen E. Coli, Parvo en Vlekziekte. De grootouderdieren worden gevaccineerd tegen Circo. En de Topigs-40 geltjes krijgen een vaccinatie tegen Circo, Haemophilus parasuis en Mycoplasma.
Het is in Costa Rica verboden om varkensdrijfmest op het land uit te rijden. Peter moet de varkensmest scheiden en drogen. De dunne fractie rijdt hij over het land uit en de dikke eiwitrijke fractie voert hij aan zijn vleesvee. Peter heeft ongeveer 40 stuks vleesvee.
Het Latijns-Amerikaanse land kent een streng milieubeleid. Zo kondigde in 2007 de Costa Ricaanse regering aan dat hun land tegen 2021 het eerste klimaatneutrale land van de wereld zal zijn. Ook Peter en Simone wekken deels hun eigen energie op. 30 procent van hun energie halen ze uit hun zonnepanelen.
Naast de kernfokkerij hebben ze met een bedrijf Deporgen nog een viskwekerij met Tilapia. Ze verkopen productiedieren voor de viskwekerij. Hun klanten zijn viskwekers in Costa Rica die Tilapia kweken voor de visconsumptie.
Weinig varkenshouders zullen dagelijks bij het opstaan kunnen genieten van zoveel natuurschoon als Peter en Simone. Het echtpaar woont op een heuvel en heeft uitzicht over het Costa Ricaanse regenwoud. De bossen waar apen en slangen leven, zijn ’s ochtends gehuld in een nevelveld met bergtoppen die er boven uit pronken.
In de verte zijn de contouren van de immense Stille Oceaan zichtbaar. Idyllisch ziet de omgeving eruit. In 1995 streken de Nederlanders hier neer om een nieuw varkensbedrijf op te zetten. Ze hadden negen maanden door Costa Rica rondgetrokken en hun oog viel op dit ruige en onbegaanbare stuk land van 60 hectare.
Peter Geesink wordt in oktober 61 jaar. Over hun eigen toekomst hebben ze nog niet zoveel nagedacht. Eén ding weten ze wel zeker. Terugkeren naar Nederland zullen ze niet doen. „We zijn gewend geraakt aan de mensen en het klimaat. We gaan ook nog elk jaar terug naar Nederland, maar voelen ons dan een beetje een buitenstaander.”

Lees hun hele verhaal in het magazine Pig Business van donderdag 4 september.

Tekst:

Beeld: Familie Geesink

Tags
VarkensFokkerij
Lees meer in het vakblad
In Vakblad Pig Business lees je wat speelt in jouw sector, met kennis, verhalen en duiding voor de praktijk.
Meer over het vakblad
Bekijk ook
Topartikel
Topigs klopt zich op de borst: 'Wij zijn het ASML van de varkenshouderij'
Vrachtwagen van Varkenshandel Ter Haar-Posthouwer uit Reutum
Friese ketenregisseur Frievar en Twentse varkenshandelaar starten samenwerking
Topartikel
‘Levert die laatste big echt nog geld op?’
Sterke Erven © 2026 Uitgave van Agrio Uitgeverij B.V.