Het wordt vanzelf winter

Wat (zoals altijd) juist veel trager gaat dan volgens planning zijn de verschillende bouwprojecten op de Biesterhof. Het dak van ons huis had al twee maanden geleden af moeten zijn, maar elke keer stuiten we weer op een nieuw onderdeel dat verrot is. Inmiddels is zo een beetje alles vanaf 3 meter boven de grond vervangen. Ons half verhard erf vordert langzaam maar gestaag en zo ook de winkel. Alleen in de tussentijd zijn de bouwwerkzaamheden voor de schuur (die voor erna gepland stonden) reeds begonnen.

Daar komt bij dat door de extreme droogte en het niet aankomen van het benodigde irrigatiemateriaal (container zit vast achter de Straat van Hormuz of iets dergelijks) wij dagelijks met een geleende giertank in de weer zijn om een stuk of tweeduizend jonge boompjes in leven te houden in het voedselbos.

Hoofdboeren

Al met al een beetje een ‘perfecte storm’ qua activiteiten die allemaal gelijktijdig moeten gebeuren en in goede banen geleid moeten worden. Gelukkig zijn we met z’n drieën als ‘hoofdboeren’ en hebben we in de afgelopen jaren een mooie gemeenschap van professionals en vrijwilligers op en rond De Biesterhof opgebouwd.

Maar soms wringt daar ook juist de schoen, helemaal op momenten van schaarste. In dit geval van water, tijd en energie. De verantwoordelijkheden hebben we namelijk onderverdeeld, waarbij Eline de hoofdtuinder is op de boerderij, ik de akkerbouwer en Claudi de voedselbosboerin.

Empathie

Dit leidt onherroepelijk tot frictie. We hebben het allemaal erg druk en verdedigen de belangen van onze ‘eigen’ projecten. Als je jonge aanplant dreigt te verdrogen (Claudi), je veldbonen verschrompelen op het land (Howard) of je aardappelen zijn bloot komen te liggen in hun ruggen door te harde beregening met de giertank (Eline) dan is het lastig om ook te allen tijde empathie te blijven opbrengen voor de anderen en hun ‘probleempjes’.

Gelukkig hebben we ook op dit gebied de afgelopen jaren echt in elkaar en de Biesterhof geïnvesteerd. We weten elkaars en ons eigen valkuilen en we hebben goede structuren om hier mee om te gaan. Als team komen we er wel doorheen.

Partners

Wat er dan wel nog bijkomt is dat Claudi en ik ook buiten het werk om partners van elkaar zijn en een zoontje van bijna 4 hebben die goed in staat is om de aandacht te claimen die hij ook verdient. Op dit moment schiet daardoor het romantische en het liefdevolle er soms wel echt een beetje bij in.

Laatst vertaalde zich dit tot een korte maar tekenende woordenwisseling, voor de nieuwe winkel in aanbouw. Claudi: „Ik wil dat we samen aan relatietherapie gaan doen.” Howard: „Ja prima, maar dan wel in de winter!”