Ik sta op voor het platteland

Het deed mij denken aan de kettingbrieven van vroeger. Je kreeg een brief, stuurde die door naar drie anderen en daarna begon het wachten. Hoeveel brieven zouden er terugkomen? Iedere dag liep je vol verwachting naar de brievenbus: zou er vandaag een brief voor mij bij zitten? Dit keer viel er geen kettingbrief op de mat. Ik ontving een verzoek voor een kettingvideo. De opdracht: maak een video, waarin je opstaat van een stoel en vertelt waarom jij opstaat voor het platteland. Nodig vervolgens drie andere vrouwen uit hetzelfde te doen en sluit af met een blauw hartje en #IkStaOpVoorHetPlatteland.

Hoe kom ik hier onderuit?

Mijn eerste gedachte? O, wat een werk. Hoe ontsnap ik hieraan? Want een goede video maak je niet zomaar. Waar ga je staan? Wat wil je vertellen? Welke beelden heb je nodig? En waarom sta je eigenlijk op voor het platteland? Juist die laatste vraag deed iets met mij.

Toen ik ermee aan de slag ging, veranderde de opdracht in een persoonlijke ontdekkingsreis. Ik keek bewuster naar de omgeving waarin ik ben geboren en opgegroeid. Naar het kanaal waarlangs ik vroeger naar school fietste. Naar de akkers, de koeien, de erven, de ondernemers en de dorpen. Naar alles wat zo vanzelfsprekend aanwezig was dat ik bijna was vergeten hoe bepalend het voor mij is geweest.
Het is bijzonder om stil te staan bij alles waarvan je onbewust geniet. Bij alles waarvan je houdt. Bij de omgeving die je heeft gevormd en die nog iedere dag onderdeel is van wie je bent.

Geen beleidskaart

Door daar woorden aan te geven, werd mijn verhaal groter dan een filmpje voor sociale media. Ik ontdekte opnieuw dat het platteland voor mij geen decor is. Het is geen lege ruimte die naar believen opnieuw kan worden ingetekend. En het is zeker geen beleidskaart waarop vanachter een bureau lijnen, kleuren en bestemmingen kunnen worden veranderd zonder gevolgen voor de mensen die er wonen en werken. Dit platteland leeft. Dit landschap heeft mij gevormd. Dit landschap vertelt een deel van wie ik ben. Dat besef gaf mij geen zwaar gevoel, maar juist iets rijkers. Het maakte mij dankbaar, trots en strijdbaar op een positieve manier. Niet door tegenover elkaar te gaan staan, maar door zichtbaar te maken wat waardevol is en waarom we daar samen verantwoordelijkheid voor dragen.

Een verhaal dat eerst iets met jezelf doet

Misschien is dat wel de werkelijke kracht van deze kettingvideo. Je maakt hem voor anderen, maar hij doet eerst iets met jezelf. Je geeft woorden aan iets wat je diep vanbinnen allang weet, maar zelden hardop uitspreekt. Daarom nodig ik niet alleen drie vrouwen uit. Ik nodig al mijn lezers uit deze uitdaging aan te gaan. Vraag uzelf af: waarom sta ík op voor het platteland?

Doe het in de eerste plaats voor uzelf. Onderzoek wat u lief is, wat u heeft gevormd en wat volgens u niet verloren mag gaan. En als u het aandurft: leg het vast en deel het. Niet om het hardste te roepen, maar om anderen te laten zien wat het platteland werkelijk betekent. Zo wordt een kettingvideo geen vluchtige actie, maar een groeiende verzameling persoonlijke verhalen. Verhalen die zichtbaar maken dat een leefbaar platteland niet van één groep is. Het is van boeren, burgers, ondernemers en bestuurders. Van ons allemaal – en van de generaties na ons.

Dus: sta op voor het platteland.
En vooral: have fun.