Sterke Erven Logo
7

Fotoserie: Drone ook voor veehouders interessant?

704 min
Op dinsdag 17 april gooide Jaco Gerritsen, bedrijfsleider van CWV, de drone de lucht in. Het toestel verricht 0-metingen op drie percelen van gemiddeld 6 hectare. In augustus wil Barlo dezelfde percelen in beeld brengen door nog een keer te vliegen om te kijken of het plaatsspecifiek bemesten na de 0-meting geresulteerd heeft in een egaler gewas.
De coöperatieve werktuigenvereniging (CWV) Barlo bij Aalten in de Achterhoek timmert aan de weg met de aankoop van een drone. Het loonwerkbedrijf heeft vorig jaar een eBee aangekocht die volgens bedrijfsleider Jaco Gerritsen inspeelt op de ontwikkelingen binnen de landbouw. De investering in een drone om gewassen te scannen, moet melkveehouders inzicht geven in bijvoorbeeld het nut en dus het resultaat van plaatsspecifieke bemesting van grasland.
De drone vliegt nauwelijks vijf minuten en maakt intussen met vier camera’s 250 foto’s van één zo’n perceel. Met de camera in het vliegtuigje kan worden bepaald wat het stikstofgehalte in het gras is en daar kan de melkveehouder zijn mestbeleid op afstemmen. Het kost de veehouder 23 euro per hectare, afhankelijk van het aantal hectares dat in één keer gevlogen kan worden. Daarna gaat de teeltadviseur met de klant in gesprek om te kijken welke maatregelen er genomen kunnen worden. Daarnaast levert kwalitatief beter gras en dus meer melk op, vooral op dit moment, nu de veehouder weer steeds afhankelijker wordt van zijn eigen ruwvoer.’
Christel Sonderlo van een Aaltens melkveehouderijbedrijf, bekijkt de vlucht van de drone boven een perceel grasland van een jaar of vijf oud; ‘Zeker in combinatie met het drogestofgehalte, kunnen we straks, als leden van de coöperatie, zeggen wat de informatie van de drone ons heeft gebracht.’ De veehoudster zegt over het perceel dat alleen wordt gemaaid (niet beweid) dat het steeds belangrijker wordt om zoveel mogelijk voer van eigen land te halen. Gerritsen denkt dat een individuele veehouder niet gauw zal investeren in een drone vanwege zijn gebrek aan expertise en grotere interesse in bijvoorbeeld fosfaatrechten.
Een buizerd vliegt richting drone en hoopt op thermiek daar waar de drone een bocht maakt. Dronewerker Leks Bolderdijk is niet bang voor buizerds, maar scholeksters die hun nest verdedigen vormen wel een bedreiging voor de drone, die kan worden aangezien voor een weg te jagen roofvogel. Met dit soort 0-metingen vliegt de drone op 120 meter hoogte; uitgerekend met groene biljartlakens als dit perceel, heeft de camera enige moeite volgens Bolderdijk.
Tom Niehof, ruwvoerspecialist van ForFarmers, zegt over de variatie in grasland dat nu niet alleen meer op visuele beoordeling afgegaan hoeft te worden, maar dat de dronebeelden naast de bodemanalyses samen een soort gewasinspectie vormen. Een minpuntje ten opzichte van akkers wellicht, vindt Niehof dat het gras elke vier weken weer opnieuw moet groeien.
Een uit nieuwsgierigheid toegesnelde veehouder is niet bang voor misbruik van de gegevens die worden verzameld. ‘Ik ben dan geloof ik de eigenaar ervan, daar heeft Monsanto niks mee te maken. En dat we over een paar jaar deze dronedata ook naar RVO moeten opsturen, ach, daar lig ik dán niet meer wakker van dan dat ik er nu wakker van lig. Alsof we dat nu wel vertrouwen?’ Satellietbeelden worden ook al gebruikt door RVO, maar deze zijn van zodanig slechte kwaliteit, dat een veehouder daar niets aan heeft. Daar kun je bijvoorbeeld wel op zien dat er nog geen vanggewas is gezaaid na de maisoogst.
Na de stal en de koe krijgt ook het land te maken met automatisering en sensoren. Bodemsensoren zijn beschikbaar om de pH-waarde te meten om zo een taakkaart te maken waarmee de loonwerker heel specifiek binnen het perceel kan bekalken.

Beeld: Ruth van Schriek

Tags
MelkveeMechanisatieStalinrichting