Menu
Sterke Erven Logo
20

‘Ik leef niet alleen om varkens te houden’

2006 min
De straat waaraan hij woont, draagt de toepasselijke naam: Grensweg. René Schepers schuurt letterlijk met zijn varkensbedrijf tegen de Duitse grens aan. Om te overleven, pachtte hij 15 jaar geleden zijn eerste bedrijfje vlak over de grens. Nu houdt hij met drie andere varkenshouders de helft van zijn varkens op Duits grondgebied.
René Schepers (45) heeft zes verschillende locaties met varkens. Hij heeft één locatie in Nederland en vijf locaties met varkens net over de grens in de Duitse deelstaat Noordrijn Westfalen. Hij houdt Topigs-20 zeugen en dekt deze met sperma van de Top Pie eindbeer. De aanfok van gelten doet hij zelf.
Zijn enige locatie in Nederland is het zeugenbedrijf in Voorst (Oude IJsselstreek) met 1.350 zeugen, 400 geltenopfokplaatsen en een calamiteitenstal voor gespeende biggen met 2.500 plaatsen. Op deze locatie woont hij ook samen met zijn vrouw en kinderen.
Schepers heeft in totaal drie vaste mensen in dienst. Twee bedrijfsleiders die verantwoordelijk zijn voor de thuislocatie en een vaste medewerker die op de verschillende locaties werkzaam is. Deze helpt bij de verschillende bedrijven op de piekmomenten mee. Zelf houdt Schepers zich bezig met in- en verkoop en springt hij in de stallen bij waar nodig is.
De afgelopen jaren is Schepers druk geweest met verbouwen en nieuwbouw. Zo heeft hij in 2010 en 2011 zijn thuislocatie verbouwd en uitgebreid van 700 naar 1.350 zeugen. De bouwwerkzaamheden heeft de Achterhoeker allemaal in eigen beheer gedaan.
Schepers voert al decennialang geen dieren op zijn vermeerderingsbedrijf meer aan. Mede daarom was hij tot een paar jaar geleden PRRS-vrij. Met de grootschalige uitbreiding van zijn zeugenstapel heeft hij gelten van buitenaf moeten aanvoeren. Hiermee heeft hij ook PRRS-virus binnengekregen.
De zeugen worden gevaccineerd met PRRS en Parvo plus vlek. Alle gespeende biggen vaccineren ze met Circo en Mycoplasma.
Zijn twee bedrijfsleiders Casper Bourgondiën en Ronnie Berendsen (foto) zijn verantwoordelijk voor de resultaten bij de zeugen. Ze doen dit naar behoren. Over de eerste helft van 2013 speenden ze gemiddeld 32,6 biggen per zeug. Het aantal levend geboren biggen bedroeg 14,6 met een uitvalpercentage in het kraamhok van 9,7 procent.
De calamiteitenstal voor 2.500 gespeende biggen maakt Schepers naar eigen zeggen flexibel. Als bij feestdagen de weekplanning door elkaar wordt gegooid of als hij zijn biggen niet kwijt kan, wijkt hij uit naar de calamiteitenstal.
Doorgaans worden alle biggen na spenen geëxporteerd naar Duitsland. In het Duitse Anholt, wat nog geen 2,5 kilometer verderop ligt, staat een gloednieuwe stal voor 6.000 gespeende biggen. Voor de export van de speenbiggen komt er voor transport wekelijks een NVWA-controleur langs om de kraambiggen te keuren.
Deze locatie is hij in samenwerking opgestart met zijn Duitse compagnon Hans Schuch. Schepers schaart de constructie onder de noemer melkmaatschap. „Ik wil groeien en Hans heeft geen opvolger en wil zijn werkzaamheden langzaam afbouwen. Met deze constructie blijft hij voorlopig ondernemer met de bijbehorende fiscale voordelen en ik kan de overnamekosten over meerdere jaren uitsmeren.”
Vanuit Anholt verkoopt de Nederlander de biggen aan een Duitse mester of vervoert hij de biggen naar één van zijn drie vleesvarkensbedrijven in Duitsland. Doordat de gespeende biggen al in Duitsland zijn, hoeft Schepers nu geen exportdocumenten meer te regelen. Dit zorgt ervoor dat hij flexibeler zijn biggen kan afzetten.
Zijn Nederlandse buurman en vleesvarkenshouder André Hebinck (foto) was zijn eerste compagnon. Samen kochten ze in 1999 een vleesvarkensbedrijf in het nabijgelegen Duitse Geldern. Met beperkte financiën kon hij zo samen een bedrijf kopen met een compagnon met dezelfde ideeën.
In Geldern houden ze nu 5.000 vleesvarkens. Vorig jaar is er een nieuwe stal bijgebouwd voor 2.500 dieren. De nieuwe stal is uitgerust met een luchtwasser. Voorheen was dit in Noordrijn Westfalen niet nodig, maar ook de tijden in Duitsland zijn veranderd. „Eerst had je geen bezwaarschriften, varkensrechten, mestafzetkosten of luchtwasser. Het kostprijsvoordeel sprak mij aan Duitsland zo aan.”
Het was voor Schepers de reden om de helft van zijn dieren de grens over te brengen. Met alle leeftijdsgroepen op een aparte locatie heeft hij bovendien grote diergezondheidsvoordelen kunnen halen. „Ik was onbedoeld de tijd ver vooruit”, zegt hij enigszins spottend.
Zijn derde laatste compagnon is de Duitser Jozef Schott (foto). De Duitse vleesvarkenshouder had een bedrijf met 600 vleesvarkens en 50 hectare akkerbouw in Emmerich. Zijn interesse lag vooral in de akkerbouw, waarop Schepers slim inspeelde en zich inkocht in de maatschap.
Schepers en Schott hadden het plan om op de locatie in Emmerich uit te breiden naar 4.500 vleesvarkens. Voor 20 september moest de vergunning rond zijn. Varkenshouders in de deelstaat Noordrijn Westfalen zijn vanaf deze datum geconfronteerd met strenge milieu- en dierenwelzijnseisen. Tot de laatste dag bleef het spannend, maar ook stil wat uiteindelijk betekende dat de vergunning niet werd afgegeven.
In Kalkar heeft Schepers nog een pachtstal met 850 vleesvarkensplaatsen. Tot slot is er nog een locatie in Anholt met 1.000 vleesvarkens. Deze stal gebruikt hij voor de zogenaamde restbiggen. Op jaarbasis moeten ze nu rond de15.000 biggen verkopen. Om toch grote koppels te kunnen verkopen, legt Schepers drie maanden achtereen de biggen zelf op om vervolgens na een maand alle biggen te verkopen. Alle vleesvarkens worden aan de Duitse slachterij Westfleisch geleverd. Schepers doet mee aan het Welfare plus concept en houdt beren.
Samen met vijf andere varkenshouders is Schepers één van de vennoten in Morgenland, een gezamenlijke in- en verkooporganisatie. Samen bundelen ze inkoop van voer, energie en dierbenodigdheden. Maar ook de verkoop van de vleesvarkens doen ze onder de VOF Morgenland. Een onmisbare eigenschap volgens Schepers om met zoveel mensen tegelijk te kunnen samenwerken, is dat je goed met mensen moet kunnen opschieten.
Met het niet doorgaan van de uitbreiding in Emmerich ziet Schepers zijn lang gekoesterde plan in duigen vallen. De wens om een geheel gesloten bedrijf op te zetten met alle leeftijdsgroepen op een aparte locatie. Een plan dat verder gaat met de zeugen in Nederland en gespeende biggen en vleesvarkens in Duitsland.
Naast varkens is Schepers samen met zijn vrouw drie jaar geleden met een recreatietak begonnen. Net over de grens bij Gendringen in de Achterhoek hebben ze in Vehlingen een boerderij uit 1936 met 2,5 hectare grond gekocht. Boerderij ‘Wolfsfeld’ is geheel verbouwd en geschikt gemaakt als groepsaccommodatie tot 20 personen. Kijk voor meer info op www.wolfsfeld.eu.

Lees donderdag 17 oktober het hele verhaal in het magazine Pig Business.

Tekst:

Beeld: Susan Rexwinkel

Tags
VarkensOndernemerschapBuitenland
Lees meer in het vakblad
In Vakblad Pig Business lees je wat speelt in jouw sector, met kennis, verhalen en duiding voor de praktijk.
Meer over het vakblad
Sterke Erven © 2026 Uitgave van Agrio Uitgeverij B.V.