'Stoppen of doorgaan…'

In de avond zit ik op een informatieavond over biologische landbouw. Zelf ben ik ervan overtuigd dat je een bedrijfsvorm moet kiezen die bij je onderneming, maar ook bij jou als persoon past. We zijn allemaal anders en hebben verschillende uitdagingen. Het biologische gastbedrijf vertelt een mooi verhaal over hoe hun keuze om over te stappen tot stand kwam. Voor dit bedrijf was dat voornamelijk omdat ze tegen een Natura 2000-gebied aanzitten. Voor hen pakte het goed uit. Dat gun je iedereen. Maar op deze avond wordt ook verteld dat er een groter aanbod biologische producten moet komen. Vanuit het publiek komt de vraag hoe deze spreker dat wil sturen? Het marktaandeel stijgt niet. De afzet is al heel lang stabiel. De markt zou vraaggestuurd moeten zijn. Zonder een afnemer begin je immers niks.

Dan komt het artikel van de ombudsman weer in mijn gedachten. Ik snap heel goed dat het voor eenieder anders kan zijn. Maar wij als sector hebben één gemeenschappelijk ding. We willen boer blijven en daar hebben wij heel erg veel voor over. Misschien wel alles. Moeten wij daarvoor bereid zijn om door elk hoepeltje te springen in de hoop dat het dan goed komt?

Vanuit het verleden hebben we geleerd dat we geen minimale vaste prijzen moeten afspreken in de markt. Dan krijg je een boterberg of een melkplas, een ongewenst neveneffect van willen sturen in de markt met een bepaald idee. Met dit ‘slechte’ voorbeeld uit het verleden weten we dat de markt bepaalt wat de ondernemer produceert. Wat gebeurt er als er te veel biologische boeren komen terwijl er geen afzet is in de biologische keten? De prijs van biologische productie zakt in en elke ondernemer is het haasje. Het wordt nu allemaal leuk gepromoot, maar zijn wij als ondernemers ‘gek genoeg’ om door het hoepeltje te springen en mee te doen? Alleen maar omdat je dan ervan uitgaat dat je op die manier boer kan blijven?

Elke ondernemer doet ertoe. En het maakt niet uit of je biologisch, biologisch-dynamisch of regulier onderneemt. Maar doe het met je volle verstand en eigen overtuiging. Eigenlijk word ik hier kribbig van. Het vasthouden aan een theorie die niet strookt met de praktijk. De minister zegt dat in 2030 15 procent van het areaal biologisch moet zijn. Terwijl dat nu op 5,8 procent ligt. Gaan we in deze discussie weer een hele groep boeren de afgrond induwen? Stel dat het areaal biologisch groeit, wat met voldoende afzet geen probleem is. Maar wat als de afzet achterwege blijft? Wie gaat deze bedrijven compenseren? Neemt de (lokale) overheid dan haar verantwoordelijkheid? Zeggen zij dan „Wat vervelend voor jou, kom hier ik help je financieel wel uit de brand.” Ik ken nog wel een liedje met de titel dromen zijn bedrog. Ik voel op mijn klompen aan dat het in dit geval net zo zal aflopen. Weer een groep boeren die de afgrond wordt ingeduwd omdat ze met hun goede wil meebewegen om boer te willen blijven.

Ingrid de Sain, melkveehouder in Schellinkhout

Tevens fractievoorzitter BBB Noord-Holland

Schrijft op persoonlijke titel