'Wat één gewoon gesprek kan doen'

Er is zoveel onrust gaande in de sector dat het besef van tijd aan mij voorbijgaat. Ik kan me de dag van de vorige Provinciale Statenverkiezingen nog herinneren als de dag van gisteren. En nu, bijna 3,5 jaar verder, gaat alles weer opgetuigd worden. Solliciteren voor een plek op de kandidatenlijst, helpen bij het schrijven van ons programma. En ondertussen de commissie- en Statenvergaderingen bijhouden, inlezen en inbreng leveren. Ik had van tevoren niet kunnen bedenken dat ik er zoveel aardigheid in zou hebben.

Voor deze periode heb ik vaak gedacht: ‘Kan ik het wel? Ben ik wel goed genoeg?’ Terugkijkend op waar het allemaal begon en waar ik nu sta: een wereld van verschil. Juist de politiek is voor iedereen, of je nu makkelijk kunt praten of meer tijd nodig hebt. De politiek moet een afspiegeling zijn van de bevolking. En gelukkig pas ik daar prima tussen. Het verbinden van verschillende inzichten gaat mij goed af.

Ik krijg nog geregeld de vraag hoe ik dit allemaal doe. Want jij bent toch boerin? Heb jij een speciale opleiding? Ja, dat klopt, ik ben een trotse boerin. En nee, ik heb geen speciale opleiding voor de politiek. Ik zit nu wel vaker achter de computer, in een vergadering of voer een debat en ben minder vaak tussen de koeien. Soms jammer, maar als ik nu tussen de koeien loop, geniet ik er weer meer van. Genieten van de kleine dingen in het leven.

Maar tegelijk komt dan ook de vraag: waarom doe je dit dan? Waarom ben je actief in de politiek? Het antwoord is makkelijk. Ik heb praktijkervaring, weet wat er op de werkvloer gebeurt en kan dat goed verwoorden in de politiek. Juist de gesprekken met andere partijen maken dit werk leuk.

Laatst stond ik met BBB-collega’s op een boerenmarkt. Lekker laagdrempelig om met de mensen in gesprek te gaan. Vragen beantwoorden. Ook vragen over landelijke standpunten. Superleuk en stiekem ook wel trots dat ik het allemaal weet te beantwoorden.

Maar op deze markt raak ik ook in gesprek met twee dames. Ze zijn het vertrouwen in de politiek helemaal kwijt. Ze zijn van burgerkomaf en hebben veel waardering voor de boeren en de agrarische sector. En ze zijn absoluut niet te spreken over de huidige politiek op landelijk niveau. Ook deze vragen beantwoord ik, maar ik houd ze ook een spiegel voor.

Ik neem mijzelf als voorbeeld. Omdat we nu bezig zijn met de kandidatenlijst, spreek je ook veel mensen. Je legt dan uit wat het Statenwerk inhoudt en wat er van je verwacht wordt. Het heeft mij veel kennis gebracht. Op veel dossiers weet je nu de voor- en nadelen, maar ook hoe de politieke keuzes tot stand komen. Mijn wereld is veel groter geworden. Willen zij zelf niet de politiek in? Zodat ze eraan kunnen bijdragen om dingen te veranderen of te verbeteren?

Hun reactie is: ‘Ja, maar jij hebt er bewust voor gekozen.’ Ik begin te glimlachen. Ik zeg: ‘Het is wel wat genuanceerder.’ Ik praat makkelijk, leg snel contacten en heb een groot netwerk. Ik zit ook graag thuis op het erf tussen de koeien. Maar door de politiek kan ik wel de stem van de regio vertegenwoordigen. Gelukkig heb ik die kans gekregen en het thuisfront steunt mij daar ook in. En juist dat is de reden waarom ik doorga en nog een periode de lijsttrekker zal zijn in Noord-Holland.

Een van de dames schiet vol en vraagt of ze mij mag omhelzen. Ze is onder de indruk van mijn inzet en passie. En zegt oprecht: ‘Respect voor je houding en inzet.’ Ik geef haar een omhelzing met een schouderklop erbij. En ik zeg tegen de dames dat ze mij altijd mogen mailen of bellen als er iets is. Ik geef hun mijn mailadres en telefoonnummer. Dat maakt het politieke werk leuk en gevarieerd.

Wat één gewoon gesprek kan doen. Ik word er blij van en het geeft mij nog meer zin om door te gaan.

Ingrid de Sain, melkveehouder in Schellinkhout,

tevens fractievoorzitter BBB Noord-Holland,

schrijft op persoonlijke titel