'Boeren en kerk strijden om grond'

Ik keek met bijzondere belangstelling naar het item van Nieuwsuur over dat de kerk enkele pachtcontracten van boeren heeft opgezegd. Niet alleen vanwege de boeren, maar ook vanwege de rol van de kerk. Een plek die van oudsher midden in onze dorpsgemeenschappen staat. In de uitzending maakte SGP-Kamerlid Flach een opmerking die mij aan het denken zette. Boeren moeten ook zelf naar de kerk gaan en deelnemen aan de besluitvorming. Daar heeft hij een punt!

Boeren, neem uw positie in!

Wie mijn columns leest of mijn presentaties bezoekt, weet dat ik er voortdurend op hamer: laat zien wie je bent, wat je doet en waarom je ertoe doet. Dat vinden veel boeren lastig. Ze zijn liever aan het werk dan dat ze hun verhaal vertellen. En eerlijk is eerlijk, niet iedereen hoeft zoals ik op een podium te staan.

Je kunt je verhaal vertellen via sociale media. Je kunt educatieboer worden en schoolkinderen ontvangen. Je kunt op een buurtavond vertellen over je bedrijf. Je kunt je erf openstellen en mensen laten zien wat er achter die staldeuren gebeurt. Maar er is nóg een manier om zichtbaar te zijn.

Word vergaderboer!

Ja, je leest het goed. Vergaderboer. Neem zitting in het kerkbestuur, het waterschapsbestuur, het schoolbestuur of de buurtvereniging. Word actief binnen je Boermarke. Ga daar zitten waar beslissingen worden genomen. Niet alleen om je eigen belangen te verdedigen, maar juist om mee te denken over de toekomst van onze dorpen en ons platteland. Want aan die bestuurstafels wordt bepaald hoe onze leefomgeving er morgen uitziet. En als wij daar niet zitten, wie vertelt dan ons verhaal?

Van wie is de kerk eigenlijk?

Wat mij in Rolde vooral raakt, is dat duurzaamheid en rentmeesterschap kennelijk tot zulke verschillende uitkomsten kunnen leiden. De kerk is er voor ons allemaal. Daar horen verschillende mensen, overtuigingen en opvattingen bij. Ook over duurzaamheid.

Want laten we niet doen alsof boeren niet weten wat rentmeesterschap betekent. Generaties lang hebben boeren de grond bewerkt, onderhouden en doorgegeven. Natuurlijk verandert de wereld en moeten we blijven nadenken over hoe we met onze omgeving omgaan. Maar duurzaamheid is niet het alleenrecht van één overtuiging.

Wanneer een bepaalde groene visie zo bepalend wordt dat andere belangen ondersneeuwen, moeten we ons afvragen of er nog voldoende ruimte is voor die andere stemmen. Dat geldt voor de kerk, maar net zo goed voor een schoolbestuur, een waterschap of een buurtvereniging. Al deze organisaties hebben een eigen maatschappelijke opdracht. Daar moeten ze zorgvuldig mee omgaan. Niet vanuit één overtuiging, maar met oog voor de mensen voor wie ze er zijn.

Wij zijn geen voorbijgangers. Wij zijn dit gebied

Dat is misschien wel mijn belangrijkste boodschap. Onze boeren, onze Boermarken, onze dorpsgemeenschappen. Ze zijn niet toevallig op het platteland terechtgekomen. Ze hebben het mede gevormd. De cultuur, de gebruiken, het landschap, de sociale samenhang en het noaberschap. Dat geeft ons geen alleenrecht op beslissingen. Maar het geeft ons wel alle reden om aan tafel te zitten wanneer die beslissingen worden genomen.

Een leefbaar platteland vraagt om meer dan natuurdoelen en economische belangen. Het vraagt ook om aandacht voor de mensen, hun geschiedenis, hun cultuur en hun toekomst. en dat bewaak je niet alleen door achteraf te protesteren wanneer een besluit je niet bevalt. Dat doe je door vooraf mee te praten, mee te denken en verantwoordelijkheid te nemen.

Dus boeren, word zichtbaar. En word vooral ook vergaderboer!

Niet omdat vergaderen zo leuk is. Maar omdat je aan die tafel invloed hebt. Omdat je daar kunt voorkomen dat één overtuiging alle andere belangen overvleugelt. Omdat je daar kunt opkomen voor het leefbare platteland dat we samen willen doorgeven.

En misschien moeten we onszelf ook een ongemakkelijke vraag durven stellen. Als anderen besluiten nemen waar wij het niet mee eens zijn, hebben wij dan wel voldoende ons best gedaan om zelf aan die tafel te komen?

Want één ding weet ik zeker:
Wie niet aan tafel zit, moet niet verbaasd zijn als anderen bepalen wat er op het menu staat.